Καλό μήνα σε όλες & όλους…
Ήταν 2 Νοεμβρίου 1930…«το νέον γυμναστήριον, εις τον Ποδονίφτην»!
«Το γήπεδον της «Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως» εις τον Ποδονίφτην όπως το βλέπει κανείς σήμερον δεν σας λέει πολλά πράγματα. Τέσσαρες τοίχοι, τρεις μεγάλες σιδερένιες πόρτες στις οποίες πηγαινοέρχεται η βούρτσα του βαφέως -μαύρο χρώμα φυσικά- δύο γκολπόστ και ένα κιγκλίδωμα γύρω από το γήπεδο που κατά πάσαν πιθανότητα θα έχει αποπερατωθή σήμερον και ένα ημιτελές αποδυτήριον το οποίο κτίζεται ακόμη, αποτελούν την γενόμενη έως τώρα εργασία. Θα προσθέσωμεν ακόμα και την πρόχειρον ισοπέδωσιν του ποδοσφαιρικού γηπέδου. Τίποτε άλλο…
Και όμως εάν λάβη κανείς υπ’ όψει του υπό ποιας συνθήκας κατασκευάσθησαν αι μέχρι τούδε εγκαταστάσεις, θα ομολογήσει ότι το γήπεδο λέει πάρα πολλά…
Η «Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως» παρέλαβε ένα εκτεταμένον και ανώμαλον χώρον και χωρίς άλλους πόρους εκτός από την γενναιοδωρίαν και αυτοθυσίαν των μελών της κατόρθωσε να θέση τα θεμέλια της σταδιοδρομίας της. Λέγοντες θεμέλια εννοούμεν την κυριολεξίαν, διότι όσον και αν είνε καλή η εργασία ενός συλλόγου, δεν μπορεί να καρποφορήση χωρίς γυμναστήριον.
Δεν είνε άλλωστε δυνατόν να νοηθή σύλλογος χωρίς εγκαταστάσεις. Γι’ αυτό η «Ένωσις» μαζί με τα θεμέλια του γυμναστηρίου άφησε πίσω της την περίοδον του «περιπλανώμενου» και έθεσε και τα θεμέλια μιας νέας νοικοκυρεμένης περιόδου»…
