Μια γκρίζα γωνιά στα χαλάσματα και τα ξερόχορτα που μετατράπηκε σε μια φωλιά…μια φωλιά που μας ζέσταινε τους χειμώνες και μας δρόσιζε τα καλοκαίρια.
Μια φωλιά που χρωμάτισε το γκρίζο τοπίο.
Μια φωλιά που κουρνιάσαμε ο κάθε ένας από εμάς…πρωϊνα, μεσημέρια, απογεύματα και βράδια.
Μόνοι μας ή με παρέα…οι μπύρες μας, οι κουβέντες μας, η λαχτάρα μας, τα όνειρά μας για το μέλλον…όλα σε αυτή τη μικρή φωλιά.
Και τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα…
Και η φωλιά άδειασε…αλλά επιστρέφει πιο δυνατή…πιο γερή από ποτέ!
