ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΤΕΙΧΗ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΠΕΣΟΥΝ ΠΟΤΕ !
«Γιατί κλαίω; Γιατί εδώ ήταν το σπίτι μας. Ραγίζει η καρδιά μου… Ήταν κομμάτι του εαυτού μας… Εδώ ήρθαμε όταν μας έδιωξαν από τα σπίτια μας… Αυτό έγινε η πατρίδα μας… Αυτό έγινε το σημείο αναφοράς… Εδώ μεγαλώσαμε… Εδώ ακούσαμε ιστορίες… Εδώ βιώσαμε μαγικές στιγμές… Μα πάνω απ’ όλα, πάνω απ’ όλα, εδώ νιώσαμε έντονα συναισθήματα… Εδώ μείναμε όρθιοι όταν στα όρια της εξαθλίωσης, προσπαθούσαμε να κάνουμε μια νέα αρχή… Με τις αξίες και το ήθος των προσφύγων… Εδώ κρατήσαμε τη φλόγα ζωντανή… ΕΔΩ ΕΝΩΣΑΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ».
Aντίο Κώστα..
Να χαμογελάς τώρα από εκεί επάνω…
